Nubia

[Disclaimer] Dutch Language / Grammatical Mistakes

Copyright 2016 (C) Vil Anthony

Although this is a free book, it remains the copyrighted property of the author, and may not be reproduced, copied and distributed for commercial or non-commercial purposes. If you enjoyed this book, please encourage your friends to download their own copy at Smashwords.com, where they can also discover other works by this author. Thank you for your support.

Verhaal:

Welkom in het hooggebergte dorp Koshina, waar de blonde, goedmoedige Hollandse Smoushond Nubia samen woont met zijn bejaarde baasje Michi. ‘Het begint weer hevig te sneeuwen.’ zegt Michi terwijl hij Nubia een aai over zijn hoofd geeft. ‘Wanneer zal het goede geloof ons eindelijk bijstaan. Het houdt maar niet op met deze kou.’ Nubia draait zich om en knikt op een schattig manier met zijn kleine hoofdje. En gaat daarna op een snoezige manier blaffen, springen, en rollen in de sneeuw. Michi is de man die hem heeft gevonden toen zijn moeder hem voor dood had achtergelaten bij een put in het bos, niet ver van Michi’s huis. ‘Ga je in het bos wat hout halen voor je oude man?’ vraagt Michi aan Nubia die aan het rollen is in de sneeuw. Nubia komt meteen opgetogen van de grond. En rent snel de nabijgelegen bos in. Opzoek naar hout voor zijn geliefde baasje. Maar eigenlijk vind Nubia het niet prettig in het bos. Dat heeft hij nooit gevonden. Vooral omdat hij daar is achtergelaten om dood te gaan. En ook omdat er allemaal wilde dieren zijn, en het er donker, nat en koud is.

Na een aantal uur komt Nubia met een kwispelend staart het bos uit en sleept een net vol takken mee met zijn bek. En gaat direct opzoek naar Michi. Hij zoekt hem overal. In zijn bed. In zijn grote, luie draaistoel bij het openhaard. In de keuken. Op het platteland achter zijn huisje. Overal. Maar Michi is nergens, helemaal nergens. De ogen van Nubia beginnen vol te lopen. Michi heeft hem toch ook niet in de steek gelaten zoals zijn moeder? En dan ineens galmt er een zware stem vanuit het niets. ‘Hallo, Nubia, ik ben het stem van het goede geloof!’ zegt de stem. Nubia kijkt met zijn twee grote, schattige oogjes om zich heen en vraagt zich af waar het vandaan komt. ‘Koshina zal ten onder te gaan als al de mensen overstappen naar het slechte geloof, en jij bent de enige die Koshina nog kan redden! En jouw baasje is opzoek naar het laatste goede wat is over gebleven in Koshina! Dus ga je baasje zoeken! Voordat dat jouw baasje iets overkomt, en het laatste goede uit Koshina is verdwenen!’ zegt de stem. De mond van Nubia valt direct open van verbazing. Dus Michi is opzoek naar het laatste goede wat is overgebleven in Koshina. Maar is Nubia dan niet goed genoeg meer voor Michi? Is Michi uitgekeken op Nubia? Maar Nubia zal toch het bos weer in moeten gaan, want misschien is Michi in gevaar.

Nubia rent direct weer het bos in, opzoek naar zijn Michi. En gaat naar de put waar Michi hem heeft gevonden. In de hoop dat Michi misschien daar is. Nubia kijkt overal. Naast de put. Achter de put. En zelfs in de put. Maar helaas, ook daar is Michi niet. Nubia steekt zijn nek omhoog. En begint te huilen als een wolf. Maar dan op een schattige kleine hondjes manier. ‘Nubia!’ zegt een vrouw plotseling. ‘Wat doe je hier zo laat zonder Michi?’ Nubia draait zich snel om, en er komt gelijk een brede lach op zijn gezicht, en een twinkeling in zijn ogen. Het is Lucha! De vrouw die samen met Michi opgroeide en speelde in de bergen van Koshina. Nubia gaat direct op haar af en blaft op een wanhopig manier. En trekt telkens aan haar broek. ‘Nubia!’ zegt Lucha terwijl ze Nubia oppakt. ‘Doe eens rustig!’

Maar Nubia begint driftig aan haar blouse te trekken, en te rukken. En ze laat Nubia direct op de grond vallen. En tijdens de val ziet Nubia in de verte de oude rode fiets van Michi tegen een boom aan bij een bevroren meer. Nubia staat op en rent er meteen naar toe. ‘Nubia!’ roept Lucha terwijl Nubia weg rent. ‘Waar ga je ineens naar toe, blijf hier!’ Nubia rent, en rent, en rent. En komt dan uiteindelijk aan bij de rode fiets van Michi dat tegen die boom aanstaat. Maar Michi is helemaal nergens te bekennen. Nubia krijgt er een trieste blik van in zijn kleine oogjes. Dus Michi is verdwenen. Michi was het enige wie Nubia had in zijn leven. En hij is weg. Vertrokken. Nubia draait zich om en staart naar de bevroren meer. En vraagt zich af of hij nog wel geloofd dat de goede echt goed is. Hoe kan de goede hem dit aandoen. Een goed iets zou deze dingen nooit laten gebeuren in Koshina.

Maar weet je wat! Wat als Nubia wraak kan nemen op iedereen in Koshina! Wraak nemen voor wat hem is aangedaan! Leed, verdriet, en pijn aanrichten in heel Koshina! Ja, waarom niet! En Nubia ziet zich zelf al snel veranderen in zijn spiegelbeeld in het ijs. Hij ziet twee grote hoorns op zijn hoofd groeien. Hij ziet zijn ogen rood worden. Hij ziet zijn slagtanden groter worden. Hij ziet zijn staart dikker, groter, en langer worden. En gaat daarna op twee poten staan. En kijkt met een bewonderend blik in zijn ogen naar zijn mega poten. En raakt met een grote grijns op zijn gezicht de twee hoorns op zijn hoofd aan. Hij zwaait verwaand met zijn staart heen en weer, en slaat een boom omver. En strekt zich daarna langzaam uit. En geeft een hele harde brul. Zo hard dat zelfs de meters dikke ijzige meer losbreekt. Dat zelfs de rotsen kapot barsten. En dat er zelfs lawines ontstaan in de bergen van Koshina. Zo hard dat heel Koshina hem kan horen brullen.

Hij blijft minuten lang door brullen. En doet op een gegeven moment langzaam zijn armen omlaag. En komt tot rust. Hij haalt even diep adem. In- en uit. In- en uit. Hij doet zijn ogen dicht, en blijft even stokstijf staan. En voelt de bijtende, koude wind die op zijn vacht blaast. Hij voelt de koude, droge lucht zijn luchtwegen binnendringen. Hij voelt de kou van de sneeuw door de vacht van zijn poten dringen. Hij steekt zijn hoofd de lucht in en inhaleert de ijzige atmosfeer, met een bevredigend lachje. En doet langzaam zijn hoofd omlaag, met een grijns op zijn gezicht, want hij gaat nu eindelijk de zielige inwoners van deze berg een vriendelijk bezoekje brengen.

Maar Nubia hoeft niet ver te zoeken, omdat net voordat hij ervandoor wil rennen, springt er een hulpeloze man voor zijn neus. Die knielt en vraagt om hem, zijn gezin, en heel Koshina te zegenen! Maar waarom zou Nubia nou zo’n nietig wezen als deze man zegenen! Hij is het niet waard! Nubia haalt met een genot in zijn ogen heel snel zijn hand omhoog en geeft hem een harde klap tegen zijn hoofd. En net voordat de man kilometers weg vliegt, rent Nubia er heel snel vandoor. Bijna even snel als het licht. Nubia rent zo hard dat de bomen van hun wortels worden los gerukt. Dat de sneeuw onder zijn poten smelt. Dat er een sneeuwstorm achter hem ontstaat. En ziet tot zijn verbazing een klein, houten, knus huisje in de verte naderen. Hij voelt zijn mond open vallen, en kijkt verwonderd voor zich uit en daarna achterom. En daarna weer voor zich uit. En komt langzaam tot stilstand. Er ontstaat nu langzaamaan een hevige sneeuwstorm. En neemt twijfelachtig een kleine voetstap in de richting van die huisje, en stopt even. En kijkt met grote ogen vol verbazing een paar tellen achterom naar de pad die hij hiernaar toe heeft genomen.

Hij schudt zijn hoofd, maar loopt uit nieuwsgierigheid toch voorzichtig weer verder. En naarmate hij dichterbij het huisje komt, hoe groter zijn ogen, en mond worden. En blijft dan even stilletjes het huisje aangapen. En loopt na een minuutje het huisje rond. Hij ziet een klein vuurtje in het openhaard, en moet slikken van de brok die hij er in zijn keel van krijgt. Hij loopt verder en ziet een heel oud draaistoel vol scheuren, en barsten bij het openhaard in het huiskamer. En schud zijn hoofd door de incomplete flashbacks die hij ervan krijgt. Hij ziet een waterketel op het vuur staan in een klein keukentje. En krijgt vervolgens onbewust een glimlachje op zijn gezicht. En een glinstering in zijn ogen, omdat hij iemand ziet waardoor hij zich blij, en gelukkig voelt! Het is het huisje van Michi! Zijn baasje! Zijn redder! Hij ziet zijn baasje bezig zijn in die keukentje. Diezelfde keukentje waar Michi de lekkerste eten voor hem klaarmaakte, voor zijn transformatie.

Zonder te aarzelen loopt Nubia blijmoedig naar het keukenraampje. En veegt er een dik pak sneeuw vanaf. En kijkt voorzichtig naar binnen. Daar loopt zijn geliefde baasje met een oude, roestige waterketel, en een deken in zijn handen naar het huiskamer toe. Hij krijgt onmiddellijk een lach op zijn gezicht. En rent direct naar het grote raam van het huiskamer. En wil opgetogen met zijn grote neus op het raam kloppen. Maar ziet dan dat Michi verdrietig is. Waarom is Michi nou verdrietig? Wat kan er nou met hem aan de hand zijn? Nubia wil hem direct te hulp schieten, en rent naar de voordeur. De voordeur slaat open door de sneeuwstorm. En ziet tot zijn schrik een wezenloos lichaam van een hondje in de armen van Michi. Het is een kleine, blonde Smoushond. Nubia weet niet wat hij ziet en krijgt er een tic van in zijn rechter oog. En ziet daarna dat Michi treurt om die hondje! Maar Michi merkt Nubia niet op, omdat hij met zijn rug staat gekeerd naar Michi.

En vervolgens krijgt Nubia een vriendelijk lachje op zijn gezicht. Want hij weet nu wat te doen. Zoals het goede geloof toen zei. Hij is het enige die het slechte geloof uit Koshina kan verdrijven. Nubia steekt zijn twee armen, en hoofd de lucht in. En krijgt een gele gloed over zijn lichaam. Nubia kijkt voor het laatste keer naar zijn Michi, en er komt een klein glimlachje op zijn gezicht. De gele gloed wordt met de seconde helderder en geler, tot er een kleine ontploffing ontstaat. En uit die ontploffing komt er een gloeiende, blauwe lichtbol, die naar de wezenloze lichaam van het hondje in de armen van Michi gaat. Die hondje doet zijn ogen open en springt uit de armen van Michi. En begint te springen, blaffen, en te rollen. Michi weet niet wat hij ziet. Hij krijgt een grote, brede lach op zijn gezicht, en klapt in zijn handen. En pakt die hondje op en geeft hem een stevige knuffel. ‘Dit is een wonder!’ zegt Michi terwijl hij die hondje in zijn handen vasthoud. ‘Zie je, wonderen bestaan! Dit is waarschijnlijk een wonder van de mooiste engel van heel Koshina!’

Alles gebeurt voor een reden, en het goede zal altijd overwinnen. Nu zal het goede geloof nog heel lang regeren in het hooggebergte Koshina. En Nubia en Michi hebben elkaar uiteindelijk weer terug gevonden.

Het einde

(C) Vil Anthony

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s